دگر غم از دوتارم برنخیزد

دلم آهسته دارد می گریزد

به یادم یک دو بیتی دست وپا کن

که از تابوت من غربت نریزد

دلم آزرده اسبی بیقرار است

زبانم زخمی "الله مزار" است

علاج شعله های سرکش من

دوتاراست و دوتاراست ودوتاراست

تو و دلشوره های ساز و آواز

من و دلشعله های رو به پرواز

ملالی نیست هردوبی نصیبیم

کبوتر با کبوتر  باز با باز

بیقراری ها

شبی عکس توبا آیینه برخورد

دلم راایل چشم وحشی ات برد

تو ماندی و همین آواز بومی

من وچشمان مست دختر کرد

همین که تو از عشق دم می زنی

شب و روز من را به هم می زنی

کدام اتفاق خوش افتاده  است

که در چشم خیسم قدم می زنی

اگر چه درمقامت دیر کردم

میان چشم هایت گیر کردم

به پای جشم های مهربانت

دوتار کردیم را پیر کردم

  باز محرم شده پیشانی ام

با توام ای آنکه نمی دانی ام

 باز محرم شده آکنده ام

منتشرم باز پراکنده ام

باز من وگریه درخویشتن

باز توهستی وغزل هست ومن

باز من وگریه و افروختن

پرزدن وپرزدن و سوختن

 باز من وتازگی عاشق شدن

باهمه سادگی عاشق شدن

زخم نگاههای نفسگیر کو؟

منتظرم کو غزل آهنگ کو؟

شیشه شدم حادثه سنگ کو؟

 باز کسی تنگ غروب آمده است

آینه پوشی زجنوب آمده است

عقده دیرینه سلام علیک

حضرت آئینه سلام علیک

سبزترین حادثه خوبی هنوز؟

مثل منی اهل جنوبی هنوز؟

سجاده های آبرو را می شناسم

ای لحظه های گنگ پیچیده به حالم

آدینه سنگ وسبورامی شناسم

می آید ازسمت غرورم درشبی سخت

می آید آن مردی که اورا میشناسم

آن شب شکایت می برم:آقا دراینجا

مردان سبز بی وضو رامی شناسم

شایدتمام حرف من این است: آقا

آن کاخهای روبرورا می شناسم

این هم یک غزل برای این جمعه دلگیر-یاعلی مدد

         عشق بزرگ

و اعتراف قشنگ ست اگر چه با تاخير

پرنده بودم اما پرنده‌ای دلگي

پرنده بودم اما هوای باغ زمين

از آسمان بلندم کشيده بود به زير

پرنده بودم اما پرنده‌ای بی‌پر

پرنده بودم آری ولی عليل و اسير

چقدر منتظرت بودم ای چراغ مراد

که خط گمشده‌ام را بياوری به مسير

و آمدی و مرا زين خرابه پر دادی

به سمت باز افق‌های روشن

ميان اين من حال و تو ای من پيشين

تفاوتی است اساسي، قبول کن بپذير

گذشت آنچه ميان من و تو بود گذشت

ترا نديده گرفتم، مرا نديده بگير

به راز عشق بزرگی وقوف يافته‌ام

مرا مجاب نمی‌کرد عشق‌های حقير

پرنده‌ام اينک يک پرنده آزاد

پرنده‌ام آری يک پرنده ...

دلم گرفته خدا را بگو چه کار کنم 

غروب می وزد از چارسو چه کار کنم

گرفتم اینکه دل از خانه خودم کندم

 به آن دو پنجره روبرو چه کار کنم *  

به آن دریچه سبزی که صبحها لب او

شکفته می شد با گفتگو چه کار کنم  

تمام این همه فانوس نیمه روشن هیچ

به آن چراغ فروزان - به او - چه کار کنم

شکسته های دل خسته را کجا ببرم

به درد این سر پر های و هو چه کار کنم

به فرض هم که فراموش می شود همه چیز

به نعش یک دل بی آرزو چه کار کنم

اگرچه با دل خون نیز می شود خندید **

ولی به بغض غریب گلو چه کار کنم

زمان زمانه ننگین مرد سالاریست

پدر،برادر،دایی ،عمو چه کار کنم  

نه! من چکار به سالاری شما دارم

دلم گرفته فلانی بگو چه کار کنم

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه ! بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئله ی دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه ی مسئله هاست

به طعنه گفت به من: روزگار جانکاه است

به من! که هر نفسم آه در بی آه است

در آسمان خبری از ستاره من نيست

که هر چه بخت بلند است عمر کوتاه است

به جای سرزنش من به او نگاه کنيد

دليل سر به هوا بودن زمين ماه است

شب مشاهده  چشم آن کمان ابروست! 

کمين کنيد که امشب سر بزنگاه است

شرار شوق و تب شرم و بوسه ديدار

شب خجالت من از لب تو در راه است....

من چه در وهم وجودم چه عدم دلتنگم

از عدم تا به وجود آمده ام دلتنگم